Komen opdagen is de eerste stap
Ook als je hoofd al begint te onderhandelen vóór je vertrekt
Vanmorgen had ik zo’n moment waarop je nog niets hebt gedaan, maar je hoofd al doet alsof het ingewikkeld gaat worden. Er stond een training gepland. Een goed idee, dat wist ik ook wel. Alleen… mijn brein begon alvast te schuiven, te wikken, te wegen.
En toen dacht ik: oké. Vandaag is mijn doel niet “goed trainen”. Vandaag is mijn doel: komen opdagen.
Vanmorgen begon het al te wringen
Ik voelde het al bij mijn eerste koffie. Shit, ik moet gaan trainen. En meteen erachteraan: wat ga ik doen? waar begin ik? is het druk? Dat gekke ongemak dat soms opkomt als je alleen gaat, terwijl je eigenlijk prima weet wat je zou kunnen doen.
Wat mij hielp, was dat ik het niet groter probeerde te denken, maar kleiner. Ik had het trainingsmoment al in mijn agenda gezet, en ik had er bewust tijd omheen gepland. Ik zou lopend gaan, zodat de eerste drempel niet “sporten” was, maar simpelweg: schoenen aan en naar buiten.
En toen maakte ik de afspraak met mezelf die alles veranderde: ik loop naar de sportschool, en pas als ik er ben kijk ik of ik naar boven ga en echt train. Als ik omkeer, heb ik in ieder geval mijn wandeling gehad.
Met die gedachte werd het ineens haalbaar. Dus ik ging.
Van ‘afspraak is afspraak’ naar ‘nu moet ik het zelf doen’
Afgelopen zomer (2025) werkte ik 12 weken lang twee keer per week met een personal trainer. Dat was echt top. Niet alleen omdat ik sterker werd, maar vooral omdat de eerste druk eraf ging. Ik hoefde niet te twijfelen. Ik hoefde niet te plannen. Er stond een afspraak, iemand wachtte op me, dus ik kwam opdagen.
Daarna bouwden we het af: nog twee maanden één keer per week. En toen kwam het moment waarop het weer “zelf” moest.
Inmiddels heb ik een sportschoolabonnement met gigantisch veel opties. Small group trainingen, kracht en cardio, yoga, noem maar op. De keuze is reuze. Je zou denken: ideaal. Maar juist met veel keuze kan er ook iets anders gebeuren: je hoofd gaat harder meedenken. En als je hoofd hard meedenkt, wordt starten soms spannender dan nodig is.
Ik merkte dat ik niet vastliep op kennis. Ik wist in principe wat ik moest doen. Ik liep vast op dat eerste duwtje. Op de overgang van “ik kan dit” naar “ik doe dit”.
Dus besloot ik weer wat begeleiding in te bouwen, maar dan licht: twee keer per maand een personal trainer. Niet omdat ik uitleg mis, maar omdat het mij helpt om aangehaakt te blijven. Vorige week ben ik begonnen. Vandaag was een “zelf-dag”.
Eenmaal daar: wat maakte het eigenlijk spannend?
Toen ik bij de sportschool aankwam, besloot ik eerst even te landen. Niet meteen naar boven, niet meteen dóór. Ik keek rond: waar is het druk, waar is het rustiger? En toen stelde ik mezelf een vraag die ik normaal misschien oversla: wat maakt dit nou eigenlijk spannend?
Vaak is het namelijk niet de training. Het is het gevoel eromheen. Het idee dat anderen kijken. Dat je “hoort te weten” wat je doet. Dat je jezelf moet bewijzen. Terwijl je daar in werkelijkheid gewoon bent omdat je goed voor jezelf wilt zorgen.
Ik bleef even staan, ademde, en liet het ongemak er zijn zonder het meteen weg te duwen. Dat hielp. Niet omdat het verdween, maar omdat het kleiner werd. En klein is genoeg om de volgende stap te zetten.
De warming-up als startknop
Ik begon met een warming-up. Omdat dat voor mij de veiligste start is: simpel, overzichtelijk, geen grote keuzes. Het is alsof je je lijf even laat zeggen: we zijn begonnen.
En precies daar zat de omslag. Zodra ik eenmaal bezig was, veranderde de sfeer in mijn hoofd. Het ging niet meer over “moeten trainen”. Het ging over “ik ben aan het trainen”. Ik voelde mijn lijf wakker worden. Ik kwam in een ritme. Ik deed oefeningen die ik kende, op een tempo dat bij mij paste.
Het werd een heerlijke training. Niet omdat alles perfect ging, maar omdat ik er was. Omdat ik gestart was.
Het kruisje achteraf (en waarom dat zo goed voelt)
Na afloop wandelde ik weer naar huis. En het verschil met vanmorgen was groot. Niet spectaculair, wel duidelijk. Ik voelde me rustiger. Lichter. Trots op een manier die niet schreeuwt, maar stil van binnen zegt: zie je wel, je kunt dit.
En toen dacht ik: ik kan weer een kruisje zetten.
Dat kruisje lijkt klein, maar het is precies wat vertrouwen bouwt. Je leert jezelf: ik kom opdagen. Ik kan dit. En het mooie is: motivatie kwam vandaag niet vóór de training. Die kwam erna, toen ik al in beweging was geweest.
Dat vind ik misschien wel de belangrijkste les die ik steeds opnieuw mag leren: je hoeft niet te wachten tot je zin hebt. Je hoeft alleen maar te beginnen.
Waarom ‘komen opdagen’ je helpt om vol te houden
Komen opdagen werkt omdat het de lat verplaatst. Niet naar “ik moet het goed doen”, maar naar “ik moet er alleen maar zijn”. En die ene verschuiving haalt veel druk weg.
Want je brein hoeft dan niet meer te beslissen over het hele pakket. Niet over een complete training, niet over het perfecte plan, niet over wat je allemaal zou moeten. Alleen over één stap: verschijnen. En als je er eenmaal bent, wordt de rest vaak vanzelf makkelijker.
Dat geldt niet alleen voor een sportschool. Het geldt ook voor wandelen, voor een rustige les, voor een rondje buiten. Soms is “komen opdagen” letterlijk je schoenen aantrekken en jezelf beloven dat je desnoods alleen de straat heen en weer loopt. Het gaat niet om groots. Het gaat om aanhaken.
Aanhaken is soms het belangrijkste
Je hoeft niet méér discipline te hebben. Je hoeft alleen maar te blijven oefenen met dat ene: komen opdagen. Niet groots, niet perfect, gewoon… verschijnen. En dan pas kijken wat er lukt.
Kompas Commitment van de week
Zet vandaag één moment in je agenda (10–30 minuten) en maak het zó klein dat je er bijna om moet lachen. Trek je schoenen aan. Loop desnoods alleen de straat heen en weer. Of ga naar de sportschool met één afspraak met jezelf: “Ik hoef nog niets te bewijzen, ik hoef alleen maar te komen opdagen.”
Wil je het extra makkelijk maken? Maak er een mini-checklist van: moment gepland, kleding klaar, drempel verlaagd. Klaar.
En als je merkt dat je het fijner vindt om dit niet alleen te doen: in de Mndoff Leefstijl Community blijf je aangehaakt met gelijkgestemden, met een bibliotheek vol kleine stappen per leefstijlpijler en laagdrempelig contact met leefstijlprofessionals (zodat je kunt ervaren wat bij je past).
We zitten nu in de Founding fase: een warme startgroep van maximaal 20 deelnemers, met een gereduceerd tarief voor wie meehelpt om de community mede vorm te geven.
Voelt dit als jouw volgende stap? Kijk dan of er nog plek is en sluit rustig aan.
Over Sandra
Sandra is de grondlegger van Mndoff, een platform dat gebouwd is op menselijkheid. Ze kent de impact van het leven van binnenuit. Burn-out, overgang, relaties waarin narcisme je langzaam kleiner maakt. Ze doorleefde het, leerde ervan en ontdekte dat herstel begint bij de kleine stappen die je zelf zet. Soms met de hulp van een ander, soms door eigenwijs dicht bij jezelf te blijven. Daar, in die dagelijkse keuzes, vond ze de kracht om opnieuw richting te geven aan haar leven.
Op deze gebieden zet ze zich als ervaringsdeskundige in. Niet om mensen te vertellen hoe het moet, maar om hen aan te moedigen eerlijk te zijn, en de moed te hebben om uit te spreken dat het even niet gaat. Niemand heeft de wijsheid in pacht. Voeding, beweging en leefstijl leer je niet in de schoolbanken. Het zijn vaak de kleine stappen die je een stukje verder brengen. Gezondheid is geen sprint, het is een proces waarin respect voor jezelf en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven de basis vormen.
Diezelfde waarden vormen de ruggengraat van Mndoff. Een platform waar leefstijlprofessionals samenwerken vanuit menselijkheid. Hier hoeft niemand zich anders voor te doen. Hier tellen echte verhalen en praktische stappen die haalbaar voelen. Kwetsbaarheid mag bestaan, verbinding doet ertoe. Samen maken ze gezondheid toegankelijk, zonder oordeel en zonder haast.
Naast het platform werkt Sandra als virtual assistant. Die rol verrijkt haar werk binnen Mndoff. Ze ziet hoe structuur ondersteunt, hoe overzicht rust brengt en hoe kleine dagelijkse keuzes invloed hebben op je energie en je veerkracht. Het is precies die combinatie van ervaring, inzicht en praktische daadkracht die haar aanpak zo toegankelijk maakt.
Sandra gelooft dat je niet hoeft te worden wie je denkt dat je moet zijn. Je mag verschijnen zoals je bent. Met kracht, met twijfel, met alles ertussenin. En stap voor stap, gedragen door een community die het echt begrijpt, wordt gezondheid ineens haalbaar.
