Stressverzuim neemt toe. Dat is geen mening, maar een trend die zich al jaren laat zien. Volgens cijfers van ArboNed en HumanCapitalCare is het ziekteverzuim door stressklachten in vijf jaar tijd met 36 procent gestegen. In de periode van juli 2024 tot en met juni 2025 lag het stressverzuim bovendien acht procent hoger dan in vergelijking met het jaar daarvoor.
Dat zijn stevige cijfers, maar cijfers op zichzelf vertellen zelden het hele verhaal.
Want stress ontstaat niet alleen door werkdruk of volle agenda’s. Het ontstaat ook in de ruimte tussen mensen, in verwachtingen, aannames en onuitgesproken normen.
Wie deze cijfers levert, en waarom dat ertoe doet
HumanCapitalCare is, net als ArboNed, een arbodienstverlener. Samen begeleiden zij ongeveer één miljoen werknemers bij ziekteverzuim, re-integratie en preventie. De cijfers die zij publiceren zijn gebaseerd op daadwerkelijke verzuimmeldingen en langdurige begeleidingstrajecten, niet op enquêtes of momentopnames.
Dat maakt deze data waardevol als trendindicator. Tegelijk zijn ze niet allesomvattend. Ze laten zien wat er gebeurt binnen organisaties die bij hen zijn aangesloten, en nodigen daarmee vooral uit tot reflectie, niet tot snelle of absolute conclusies.
Juist die nuance is belangrijk, zeker wanneer cijfers worden gebruikt om uitspraken te doen over mensen.
36 weken niet of niet volledig inzetbaar, en wat daaronder ligt
Wie uitvalt door stress is gemiddeld 36 weken niet of niet volledig inzetbaar. In de praktijk betekent dit zelden volledige afwezigheid. Vaker gaat het om een lange periode van uitval, voorzichtig opbouwen, terugval en opnieuw beginnen.
Voor werkgevers betekent dit verlies aan continuïteit.
Voor werknemers betekent het vaak iets anders, schaamte, twijfel en het gevoel tekort te schieten.
En precies daar begint een ongemakkelijker gesprek.
We werken hier allemaal, vaak ongemerkt, aan mee
Stress ontstaat niet in een vacuüm. Het wordt mede gevormd door hoe we naar elkaar kijken, hoe we over elkaar praten en wat we normaal zijn gaan vinden op de werkvloer.
We hebben allemaal oordelen. Over tempo, inzet en betrokkenheid. Over wie hard werkt en wie dat volgens ons minder doet. Over wie vaak afwezig is, wie altijd beschikbaar lijkt en wie zich terugtrekt. Die oordelen worden zelden uitgesproken, maar ze worden wel gevoeld.
En dat gevoel doet iets.
Het zorgt ervoor dat mensen hun grenzen blijven verleggen, niet omdat het goed voelt, maar omdat ze niet buiten de groep willen vallen. Dat ze doorgaan terwijl hun lichaam al lang signalen geeft. Dat ze zich aanpassen aan verwachtingen die nooit expliciet zijn uitgesproken, maar wel voortdurend aanwezig zijn.
Verantwoordelijkheidsgevoel, perfectionisme en groepsdruk
Juist mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel zijn gevoelig voor deze dynamiek. Ze willen het goed doen, niemand teleurstellen en hun collega’s niet belasten. Perfectionisme versterkt dit proces. De lat ligt hoog, vaak hoger dan nodig, en fouten voelen niet als leermomenten, maar als persoonlijke tekortkomingen.
Daar komt groepsdruk bij kijken. Wie vertraagt, wie grenzen stelt of wie aangeeft dat iets te veel wordt, moet zich vaak verantwoorden. Niet altijd in woorden, maar in blikken, grapjes of stiltes.
Collega’s in hun waarde laten vraagt veiligheid. En veiligheid ontstaat niet vanzelf.
Wat is veiligheid op de werkvloer, echt?
Psychologische veiligheid betekent dat iemand zich kan uitspreken zonder angst voor oordeel of consequenties. Dat herstel net zo normaal is als presteren. Dat verschillen in tempo, belastbaarheid en fase van het leven niet meteen worden gewogen, maar eerst worden begrepen.
Een veilige werkvloer vraagt om bewust gedrag. Om het herkennen van eigen aannames. Om de bereidheid om minder snel te oordelen en vaker te vragen.
Niet alles wat je ziet, is het hele verhaal.
Mindset, niet als individueel trucje, maar als collectieve verantwoordelijkheid
Mindset wordt vaak gepresenteerd als iets persoonlijks, iets wat je moet trainen of verbeteren. Maar veel overtuigingen ontstaan niet in isolatie. Ze groeien in teams, in organisaties en in cultuur.
“Ik moet dit kunnen.”
“Ik stel me niet aan.”
“Anderen hebben het ook zwaar.”
Dat zijn geen individuele zwaktes, maar collectief aangeleerde overtuigingen. Ze verdwijnen niet door harder te werken, maar door andere gesprekken te voeren.
In het komende magazine en binnen het thema Mindset kijken we daarom niet alleen naar het individu, maar ook naar de omgeving. Naar de patronen die we samen creëren, en naar wat er mogelijk wordt wanneer veiligheid geen bijzaak is, maar een basis.
Waarom dit past bij Mndoff
Binnen Mndoff maken we leefstijlprofessionals zichtbaar die begrijpen dat stress zelden een losstaand probleem is. Het is verweven met werkcultuur, verwachtingen en menselijke verhoudingen.
Het platform en het magazine bieden geen snelle oplossingen, maar wel ruimte. Voor reflectie, voor verdieping en voor professionals die bijdragen aan meer bewustzijn en veiligheid, op de werkvloer en daarbuiten.
Stress is geen zwakte.
Het is een signaal dat vraagt om eerlijk kijken.
Reflectievraag
Wanneer heb jij voor het laatst, bewust of onbewust, een oordeel gehad over hoe een collega werkt, omgaat met druk of zijn of haar grenzen aangeeft?
En wat zou er veranderen op de werkvloer, als we minder zouden invullen en vaker zouden vragen wat iemand nodig heeft om zich veilig en gezien te voelen?
Over Sandra
Sandra is de grondlegger van Mndoff, een platform dat gebouwd is op menselijkheid. Ze kent de impact van het leven van binnenuit. Burn-out, overgang, relaties waarin narcisme je langzaam kleiner maakt. Ze doorleefde het, leerde ervan en ontdekte dat herstel begint bij de kleine stappen die je zelf zet. Soms met de hulp van een ander, soms door eigenwijs dicht bij jezelf te blijven. Daar, in die dagelijkse keuzes, vond ze de kracht om opnieuw richting te geven aan haar leven.
Op deze gebieden zet ze zich als ervaringsdeskundige in. Niet om mensen te vertellen hoe het moet, maar om hen aan te moedigen eerlijk te zijn, en de moed te hebben om uit te spreken dat het even niet gaat. Niemand heeft de wijsheid in pacht. Voeding, beweging en leefstijl leer je niet in de schoolbanken. Het zijn vaak de kleine stappen die je een stukje verder brengen. Gezondheid is geen sprint, het is een proces waarin respect voor jezelf en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven de basis vormen.
Diezelfde waarden vormen de ruggengraat van Mndoff. Een platform waar leefstijlprofessionals samenwerken vanuit menselijkheid. Hier hoeft niemand zich anders voor te doen. Hier tellen echte verhalen en praktische stappen die haalbaar voelen. Kwetsbaarheid mag bestaan, verbinding doet ertoe. Samen maken ze gezondheid toegankelijk, zonder oordeel en zonder haast.
Naast het platform werkt Sandra als virtual assistant. Die rol verrijkt haar werk binnen Mndoff. Ze ziet hoe structuur ondersteunt, hoe overzicht rust brengt en hoe kleine dagelijkse keuzes invloed hebben op je energie en je veerkracht. Het is precies die combinatie van ervaring, inzicht en praktische daadkracht die haar aanpak zo toegankelijk maakt.
Sandra gelooft dat je niet hoeft te worden wie je denkt dat je moet zijn. Je mag verschijnen zoals je bent. Met kracht, met twijfel, met alles ertussenin. En stap voor stap, gedragen door een community die het echt begrijpt, wordt gezondheid ineens haalbaar.
